Berichten van — vrijdag 30 oktober 2009

Ella heeft het sinds de geboorte van Tobe wel wat moeilijk met slapen gaan. Meestal wil ze mama bij haar hebben en begint ze te roepen. Ons truukje de laatste tijd is: “als je stil bent, kom ik binnen vijf minuutjes nog een knuffel geven. Als je roept, kom ik niet.” Meestal lukt dat wel en ligt ze al bij de eerste knuffelvisite in slaap.
En soms horen we Ella ook zeggen: “Mag ik met mijn ogen open slapen?”
“Doe maar, lieve schat” is ons antwoord daarop. En zo is ze ook weer content…

Zit mijn schmink nog goed?

Ella wordt groot. Dat merk je zeker niet alleen aan de kleertjes, maar nog veel meer aan hoe ze doet en wat ze allemaal zegt. En dat is de laatste tijd wel wat minder fraai. Het resultaat is dat mamaatje en papaatje moeten kijven en dat pikt ons juffrouwtje niet. Bijgevolg speelt er zich hier bijna dagelijks minstens één scène af met luid gekrijs (namens Ella: sorry buren), hard gestamp en oeverloze, doorgaans compleet zinloze discussies. Na een ‘time out’ moment (zou de Supernanny fier zijn op ons? ) gaat dat meestal wel vrij snel over, maar het blijft wel vermoeiend – zeker met een baby erbij. Het lijkt er toch op dat Ella op haar manier aan het ‘vechten’ is voor haar plaatsje in ons gezin. Alsof dat nodig is natuurlijk, maar zij ziet dat allicht allemaal iets anders. Het zal wel beteren zeker?
Maar begrijp me vooral niet verkeerd: het merendeel van de tijd is Ella wel nog steeds een schatje hoor – gewoon een vermoeiend schatje Hoe groter Ella wordt, hoe meer ‘meisjesdingen’ ze trouwens ook doet. Toen haar gezichtje dit weekend geschminkt werd op een feestje in het dorp, wou ze bijvoorbeeld meteen kijken in een zakspiegeltje of haar schmink wel goed zat. Een echt meisje dus!

Ella gaf het beste van zichzelf

Sinds enkele weken gaat Ella elke woensdagnamiddag naar de dansles. Na een wat aarzelende start lijkt het toch dat ze het daar goed naar haar zin heeft. Dit weekend stond er een volksfeestje gepland in ons dorp, en het danscenter ging daar aan meewerken. Resultaat: Ella mocht vanmiddag samen met de andere ‘kabouters’ een dansje doen op de tonen van ‘Blub, ik ben een vis’. Voor wie nog geen kinderen heeft of niet helemaal mee is: dat is een van de vele hitjes van K3
Met amper drie lesjes van een klein uur en de onderlinge leeftijdsverschillen in de groep, was er natuurlijk niet echt sprake van een verfijnde choreografie, maar ik vind toch dat Ella aardig haar best gedaan heeft. Halverwege had Ella wel ineens de mama in het oog, en toen was de concentratie plotseling wel weg. Kijk maar even mee naar een stukje;

Ik weet al niet precies meer wanneer, maar enkele dagen geleden kwam Ella ineens met dit papiertje aangelopen. ‘Kijk mama, ik heb Tobe geschreven’, wist ze erbij te vertellen. Enkele seconden nadien stond Anneleen al bij mij: ‘Heb jij haar geholpen?’ Het antwoord was ‘nee’. Straf toch dat ze dat al kan?!?

Ella smost er op los

Ella maakt het mama de laatste dagen een beetje lastig en eist wel heel erg veel aandacht op. Onze grote meid zal toch moeten leren – of ze dat nu leuk vindt of niet – dat kleine broer ook recht heeft op aandacht. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat zij helemaal in de kou blijft staan. Zo mocht Ella dit weekend haar mama helpen om lekkere cake te maken. Het werd al snel een serieuze knoeiboel met die bloem, suiker en eieren, maar dat kon de pret niet drukken. En volgens het babybezoek waren de cakejes wel degelijk lekker

Omdat deze week op school het thema “herfst” aan bod komt in Ella’s klas, trokken we gisteren met een plastiek zakje naar het bos. We wandelden wat en raapten blaadjes, kastanjes, eikels, bolsters, beukennootjes,… We zagen een eekhoorn, paddenstoelen en een fluo-groene rups. En we zagen ook rode bessen op de grond liggen. Waarop Ella weer een wijsheid verkondigde: “Vlierbessen he, die mag je niet opeten.”
Voila, we zijn gewaarschuwd!!!