Daarnet was ik aan’t blokken.
Bel: “ding dong”
Ik verwachtte niet echt iemand, en was benieuwd wie het zou zijn. Ik doe de deur open en zie eigenlijk niemand staan. Tot ik opeens, ter hoogte van mijn buik een stemmetje hoor. Ik zie de kleinzoon van de buurvrouw staan, met naast hem een jongentje dat twee huizen verder woont.
J: “Mag Ella meespelen??”
Ik: “Ella is naar haar opa, je hebt pech.”
“En ik geluk”, dacht ik bij mezelf.
Drie jaar en een beetje, en de jongens komen al bellen… Waar gaat dat naartoe!!!

UPDATE: Gisteren stonden ze weer voor de deur. Ella had sportdag gehad en was na school meteen in slaap gevallen. Gelukkig maar!!