Berichten van — zondag 24 augustus 2008

En hopla, nog een tekening om te kleuren

Nu Anneleen op de lappen is in Barcelona, moet Ella het met haar papa stellen dit weekend. Maar we trekken onze plan wel hoor. Daarnet was Ella bijvoorbeeld nog superschattig. Ze zat bij mij op schoot te kijken naar de tekeningen op de Hopla-site, toen er plotseling zo’n oningekleurd exemplaar uit de printer rolde. “O! Komt eruit Hopla!“, riep ze. Ik stelde voor om het maar meteen te gaan inkleuren, waarna ze met de kleurplaat in de hand een spurtje naar haar tafel inzette. Een spurt waarvan Kim Gevaert volgens mij nog iets kan leren. Ik ging van de gelegenheid gebruik maken om snel nog wat extra kleurplaten af te drukken – een mens kan er nooit genoeg in huis hebben wanneer er ook een peuter/kleuter in dat huis rondloopt/springt. Binnen de eerste seconde nadat de printer van katoen begon te geven (lees: lawaai maken alsof hij eerst nog een boom moet vermalen vooraleer hij wat zwarte inkt op het papier kan spuiten), hoorde ik een luide schreeuw vanuit de living: “ooooooooo, komt nogsj Hopla uit“, en op het tempo van een langgerekte “waaaauuuuuw” kwam Ella weer naar mij toegelopen alsof ze achterna gezeten werd door het hele apenleger dat ze vorige week nog bewonderde. Ik zweer het je, zo snel heb ik haar nog nooit zien lopen: het is dat er geen Olympische Peuterspelen bestaan, of ze kon morgen met een gouden plak rond haar nek mama gaan verwelkomen.

Morgen vertrek ik met mijn zus voor vier dagen naar Barcelona. Ik kijk er erg naar uit, maar zal Ella en Kristof wel missen. Ik ben vooral benieuwd hoe Ella zal reageren.
Om haar toch een beetje voor te bereiden heb ik verteld dat ik naar Spanje ga (Barcelona leek mij zo moeilijk). Ik had haar uitgelegd dat terwijl ik in Spanje ben, meter Karlien zal komen oppassen, want papa moet werken. En ze mag ook eens bij moeke gaan spelen. Zaterdag en zondag is papa bij haar en maandag komt mama terug. Dit verhaal heb ik meermaals verteld.

Vandaag in de auto begin ik er weer over: “mama vertrekt morgen op reis”, zeg ik. “Weet jij nog waar ik naartoe ga?”, vraag ik, maar ik verwacht niet echt een antwoord.
“Bacelona, saam met Memie (betekent meter Mieke)”, antwoordt Ella. En er volgde nog: “papa werken, meter Karlien spelen, ook moeke en opa. Dan mama terug.”
Ik schrok me te pletter dat ze mijn verhaal helemaal reconstueerde! Ella is voorbereid en ik kan op mijn gemak vertrekken.
Sangria, here I come!!!

Aapjes, een bos, een park en twee fietsen; dat waren de afgelopen drie dagen zowat de hoofdingrediënten. Na al dat verhuisgedoe wilden we nog weleens met z’n drietjes op stap. Dat werd een driedaags Monkeys-arrangement in Apeldoorn (en wie mocht dat trouwens telefonisch boeken dacht je? ). Het werd een SUPERweekend zoals er hopelijk nog veel mogen volgen!

[Lees meer →]

Hoeveel keer kan een kind “Mama” zeggen tussen Apeldoorn (Nederland) en Antwerpen?

Heel veel… veel te veel. Luid, stil, blij, zagend, roepend, wenend…
Deze middag in de auto wilde ik zoooooooo graag papa zijn!!!

Vrijdag 8/8/8 trouwden Lies en Steven. Ella was gevraagd om samen met Ciro bruidskindje te zijn. Het was een spannende dag. Mama en papa vonden het riskant om Ella toch bruidskindje te laten zijn. Met haar twee jaar en drie maanden is ze haar gedrag niet altijd controleerbaar. Bruid en bruidegom waren meer dan eens gewaarschuwd maar vonden dat ze het er toch konden op wagen. En zo vertrokken wij dus vrijdagochtend (veel te vroeg) richting huis van de moeder van de bruid.

[Lees meer →]

Een hele avond heeft hij gevloekt en gezeurd, maar wel doorgezet.
Honderd keer (of was het misschien wel tweehonderd??) herbegonnen om toch die foto’s maar online te zetten. Aja, IK had het immers beloofd dat er binnenkort nieuwe foto’s zouden komen.
‘t Is dan toch gelukt, Merci Chérie!!!